تلاطم

فرشته فراموش کرد

talotom — Sun, 29 Jun 2008 17:30:18 GMT

فرشته تصمیممش را گرفته بود.پیش خدا رفت و گفت :خدایا می خواهم زمین را از نزدیک ببینم. اجازه می خواهم و مهلتی کوتاه .دلم بی تاب تجربه ای زمینی است.

خداوند درخواست فرشته را پذیرفت فرشته گفت :تا باز گردم بال هایم را این جا می سپارم.این بال ها در زمین چندان به کار من نمی آید.خداوند بال های فرشته را روی پشته ای از بال های دیگر گذاشت و گفت :بال هایت را به امانت نگاه می دارم . اما بترس که زمین اسیرت نکند زیرا که خاک زمینم دامن گیر است. فرشته گفت باز می گردم حتما باز می گردم.این قولی است که فرشته به خداوند می دهد. فرشته به زمین آمد و از دیدن آن همه فرشته ی بی بال تعجب کرد او هر که را می دید ، به یاد می آورد . زیرا او را قبلا در بهشت دیده بوداما نفهمید چرا این فرشته ها برای پس گرفتن بال هایشان به بهشت بر نمیگردند. روزها گذشت و با گذشت هر روز فرشته چیزی را از یاد می برد.

و روزی فرارسید که فرشته دیگر چیزی از آن گذشته دور و زیبا به یاد نمی آورد،نه بالش را و نه قولش را.

فرشته فراموش کرد فرشته در زمین ماند فرشته هرگز به بهشت برنگشت.

تقدیم به مادرم

talotom — Mon, 23 Jun 2008 18:51:18 GMT

امروز ، روز توست. از تو گفتن و براي تو نوشتن، قلمي توانا و هنري بيتا مي‌خواهد كه من فاقد آنم. تو بزرگتر از آني كه قلم شكسته چون مني ياراي صعود به بارگاه آسماني‌ات را داشته باشد و فخر خاكساري درگاهت ، رفيعتر از آن است كه بتوانم از لذت اغوايش دل بكنم

چه كنم كه بضاعت بيان حق شناشي سزاوارنه‌ات را ندارم. انديشه قاصرم و قلم الكنم ناتوانتر از آني است كه‌بتواند فرشته‌ي چون تويي را بستايد يابه اداي تكليف چشمه‌يي از درياي حق والاي مقامت بگشايد. چه كنم كه توشه‌يي بيش از اين در چنته ندارم.پس سخاوتمندانه همين دلواژه‌هاي سترون و نارسم را بپذير و هماي سعادت ستايشت را بر شانه‌هاي لرزانم بنشان

بزرگوارانه مباهات پذيرش تبريك و تحسينم را از من دريغ مدار و ظل مرحمتت را از سر بي‌سايه‌بانم برنگير. مي‌خواهم از تويي بگويم كه زيباترين
و دلارام ترين مفاهيم قاموس تمام ابناي بشر از ازل تا ابد، ملهم از روح اهورايي و جايگاه فرشته گونه‌ي توست. مدار روح‌انگيزترين گلواژه‌ها در زيباترين نوشته‌ها، شعرها، قصه‌ها، سرودها، ، سخنوريها و همه هنرهاي عالم بر محور خورشيد فروزان تو مي‌چرخد. ستاره‌هاي عالي‌ترين كهكشان مفاهيم انساني از تلالوي شمش وجود تو چشمك مي زند. به راستي چگونه مي‌توان از عالم و آدم سخن گفت، اما از سمبل همه زيبايهايش ، يعني تو ، روي بر تافت

چگونه مي‌توان طبع لطيف انسان و سجاياي عالي او را بازشناخت، اما دل در گرو تو نداد

چگونه مي‌توان پاكترين و با شكوه‌ترين خصايل انساني را بازگو كرد اما تابش چشم‌نواز مهپاره رخسار تو را از پس آن نديد

اصلا" چگونه بدون الهه هستي بخش وجود تو بايد دل باخت ، دلدار بود، آيين مهرورزي آموخت، رسم پاكبازي فراگرفت، رفيق توفيق شد، صبوري پيشه كرد،قناعت ورزيد، گوهر حياء را باور كرد، ارج شرف را اندازه گرفت، زنگار جسم و روح را شست و راز روح پرنياني آدمي در شاخسار دلاويز گلستان خلقت را فهميد؟ اما انصافا"با اين همه احسان و جايگاه والامرتبه‌يي كه داري، ظلمي هم كه بر تو رفته است، مرز ندارد

سلطان قلبم

تنها نه بخاطر بهشتي كه زير پاي توست ، نه به خاطر نسلي كه زاده توست، نه به خاطر لالايي‌هاي دلنوازت، نه به خاطر خونواره چشمان خسته‌ات، نه به خاطر رنجواره بلاكشي‌ات، نه ‌به خاطر سرشت مهرآگيني‌ات،نه به خاطر سرسبزي قلب پاكبازت، نه به خاطر زيبايي نازكي خيالت يا تردي روح دلنوازت، نه به خاطر پاكي احساس دلارايت، نه به خاطر طراوت آسمان چشمان ابريت و نه به خاطر .... تو را مي‌ستايم

به خاطر شور بالغ خداگونگي‌ات، به خاطر شاهكار شعور شرف مداريت، به خاطر گوهر دردانه حياء و نجابتت، به خاطر كولاك گرمجوش گذشت و ايثارت، به خاطر راز فاخر و زيباي مادريت،به خاطر ترك برداشتن بلور نگاه نگرانت، به خاطر آتشفشان پرگداز سوختن و ساختنت ، به خاطر غرق شدن بلم جواني و آسايشت در درياي طوفانزده بي‌قراريهاي من و به خاطر همه آنچه كه به من دادي يا ندادي، دوستت دارم و بر تو مي‌بالم و مغرورانه منتت را مي‌كشم

مي‌خواهم بداني كه بهار آرزوهايم، تنها به كرم ميزباني كريم تو گل‌افشان مي‌شود، خزان روياهايم تنها به جفاي غفلت از تو فرا مي‌رسد.تلاطم روز و شبم، از صدقه‌ي سر تو قرار پيدا مي‌كند،رزق و روزيم از بركت اذكار و ادعيه خلوت تو رونق مي‌گيرد. بيا مرا به پهندشت سبزفام رامشگاهت ببر و در دامن پر مهرت، سرم بر زانوي خسته‌ات بگذار و با دستان پر چروك و لرزانت ، موهايم را نوازش كن و به جاي لالايي‌هاي روح نوازت ، اسرار خداگونگي را در گوشم بخوان و فانوس نگاه تارم در صراط رحمت رحيميه حضرت دوست شو. بيا ذره ذره خلاء تمناي تك تك سلولهايم را به شراب عقيق ناب طهورت بياكن و غبارستان وجودم را با خوشاب دلستان سبز و پاكنهادت بشوي. بيا به جاده عمرم بنگر تا در هرگام رفته‌ام اثري از رد مهرم به خودت را بيابي تا شايد رحمي كني و مرا اجير - نه چه مي‌گويم- ذبيح ابدي خودسازي

كاش مي‌توانستم با خون خود قطره قطره قطره بگريم تا سرسپردگي‌ام به خود را باور كني. كاش مي‌توانستم در شط خون خود وضو بگيرم و براي پاسداشت شاهكار خلقت تو به درگاه باري، نماز شكر به جاي آورم و سبزي همه عمرم را فداي يك تار موي سپيدت كنم. (و تبارك‌الله احسن الخالقين)
كاش مي‌توانستم برايت بميرم تا تو بماني. كاش نقاب سينه‌ام را مي‌شكافتي و به قلبم كه از خون دل توست، مي‌رسيدي و در واقعيت كوچك من، حقيقت بزرگي خود را مي‌يافتي

مادرم، سرورم
بيا بهت عشق بي‌پايانم را كه از شعشعه بت رويت سرشار گشته است، در مردمك نگاه بيتابم بنگر و بر بزرگي و تلالوي جاه و جلالت ببال. كاش مي‌توانستم به بهاي غروب هميشگي نگاهم، در آن دو خورشيد سياه افول كرده در روي ماهت ، نور و سويي دگره‌باره مي‌تابيدم. كاش مي‌توانستم تمام عمرم را يكجا بدهم تا حتي يك نفس بيشتر بكشي. كاش عمود كمرم مي‌شكست تا عصاي كج شمشاد قامت خميده‌ات باشم. كاش پيشمرگت شوم، فدايت گردم، الهي بميرم تا تو بماني. كاش هست و نيستم را مي‌دادم تا تو از دستم راضي باشي و كريمانه از ذكر دعاي خيريت محروم نكني. بيا با سخاوت دعاي خيرت به‌ساحل فلاح روانه‌ام ساز،چون بي‌تو هيچم، بي‌بركت خشنودي تو سزاوار لهيب سوزان دوزخم، پس اگر هستم يا اميد به فرداي روشن دارم، فقط چشم طمع‌ام به سفره كرم توست

مادرم
" روزت مبارك "

ماه من غصه نخور

talotom — Wed, 11 Jun 2008 17:43:18 GMT

زندگی هر چه پر از غم باشد ـ عاقبت شیرین است

زندگی هر چه که شیرین باشد ـ عاقبت غرق غم است

در گذرگاه زمان تلخ و شیرین به هم آمیخته است

ساقی از روز ازل در ساغر می غم ریخته است

من دعا می کنم امشب ساقی

از برای تو می ناب به جام افزاید

ساغری پر شده از عشق به کامت ریزد

من همان باده ی آلوده به غم می نوشم

باده و خون جگر همره هم می نوشم

من به لبخند تو ای راحت جان می نازم

من به شادی تو ای راحت دل می کوشم

خون دل می خورم و خاموشم

ماه من غصه نخور ـ زندگی چون باغی است

که در او سنگ و گل و خار همه همراه همند

ای گل سرخ من ای مایه نازـ تو گلی من خارم

هر چه باشد گل خود را هر دم خوب نگه می دارم

آرزوی دل من شادی توست ـ دل من عاشق آزادی توست

ای گل لاله رخ ای مایه آرام دلم ـ من فدای تو شوم

چشم من دوخته بر صورت توست گل من مست بخند

تو خودت می دانی که اگر شوق کنی می شکفم

تو اگر خنده کنی می بالم ـ من به خندیدن تو می نازم

نکند بغض کنی می شکنم ،نکند گریه کنی می خشکم

من فدای تو شوم تو اگر گریه کنی میمیرم

من به هر حال دلم همره توست ـ دل من را نشکن

ای گل ناز من و باغ دلم ـ نوشخندی کن و مستانه بخند

چهره بنما و به این خواب زمستانه بخند

عاقبت در این باغ هر چه غم هست نصیب من باد

جام لبریز ز شوق و مستی ـ جام سرشار ز شعر و شادی

همگی قسمت تو ـ همه تقدیم تو باد

من فدای تو شوم ـ جان من غصه نخور ـ گل من مست بخند

غم

talotom — Thu, 10 Apr 2008 17:04:18 GMT

غم در دل من به قدر عالمه

غم های عالم برای من کمه

رنگ غروبه دل افسرده ام

غرق سکوته وجود مرده ام

وای از من و غم های من

وای از دل تنهای من

ای آسمان ای آسمان ستاره ای در شام نمانده

دست بلا آخر مرا در دامن دشت جنون نشانده

من که محبت از کسی ندیده ام

من که همه خون دل رنجیده ام

چون مرغک غمگین و دور از آشیان

سر در میان بال و پر کشیده ام

دیگر نمی یابد مرا روزی اگر بیاید

با یاد او از گور من گلهای غم برآید

نمی دانم زندگی چیســــــت؟

اگر زندگی شکستن سکوت است سالهاست که من سکوت را شکسته ام۰ اگر زندگی خروش جویبار است سالهاست که من در چشمه ی جوشان زندگی جوشیده ام اما این نکته را فراموش نمی کنم که زندگی بی وفاست زندگی به من آموخت که چگونه اشک بریزم اما اشکانم به من نیاموخت که چگونه زندگی کنم

آدمک...

talotom — Tue, 25 Mar 2008 08:53:18 GMT

آدمک آخر دنیاست بخند

آدمک مرگ همینجاست بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

آدمک خر نشوی گریه کنی

کل دنیا سراب است بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی

بخدا مثل تو تنهاست بخند

می دونم!!!

talotom — Fri, 14 Mar 2008 07:27:18 GMT

نجوم نخوندم ولی می دونم تو هفت آسمون یه ستاره ندارم ...فیزیک نخوندم ولی می دونم "هر عملی را عکس العملی است" غیر عشق من به تو و می دونم که واحد اندازه گیری عشق ،ژول و کالری و وات و.... نیست . زیست شناسی نخوندم ولی می دونم قلب همون دله که می تونه برای یک نفر تنگ بشه یا تندتر بزنه...شیمی نخوندم ولی می دونم اگه عشق نباشه مولکول های هیدروژن و اکسیژن نمی تونن اینقدر محکم همدیگه رو فشار بدن.

سال ۱۳۸۶ گذشت و من مثل تمام سال های گذشته از تو بزرگوار سپاسگذارم .سعادت داشتم تا ۳۶۵ روز دیگر هم خورشید را تماشا کنم ،شاهد لبخند و شادی اطرافیانم باشم ،با چالش های زندگی برخورد کرده و تجربه های بهتر زیستن را کسب کنم!

خدای مهربانم

پیشاپیش ،به خاطر هدیه گرانبهایت سپاسگزارم.از این که به من فرصت می دهی تا طعم شیرین لحظه لحظه های سال ۱۳۸۷ را بچشم،متشکرم.می دانم که تو بزرگوار،برایم بهترین ها را در نظر داری!

پس هر لحظه تکرار میکنم :امسال ،سال خوشبختی من است!

دنیا را نگه دارید

talotom — Sat, 01 Mar 2008 11:24:18 GMT

ستایش کردم ،گفتند خرافات است

عاشق شدم ،گفتند دروغ است

گریستم ،گفتند بهانه است

خندیدم ، گفتند دیوانه است

دنیا را نگه دارید

می خواهم پیاده شوم

طناز جون (فصل عاشقی)

عسل جون(لحظه های بی کسیم)

تولدتون مبارک

بازم شادی و بوسه ، گلای سرخ و میخک

میگن کهنه نمی شه تولدت مبارک

تو این روز طلایی تو اومدی به دنیا

و جود پاکت اومد تو جمع خلوت ما

تو تقویما نوشتیم تو این ماه و تو این روز

از اسمون فرستاد خدا یه ماه زیبا

یه کیک خیلی خوش طعم ،با چند تا شمع روشن

یکی به نیت تو یکی از طرف من

الهی که هزارسال همین جشنو بگیریم

به خاطر و جودت به افتخار بودن

تو این روز پر از عشق تو با خنده شکفتی

با یه گریه ی ساده به دنیا بله گفتی

ببین تو اسمونا پر از نور و پرندس

تو قلبا پر عشقه رو لبا پر خندس

تا تو هستی و چشمات بهونه س واسه خوندن

همین شعر و ترانه تو دنیای ما زندس

واسه تولد تو باید دنیا رو اورد

ستاره رو سرت ریخت تو رو تا اسمون برد

اینا یه یادگاری توی خاطره هاته

ولی به شوق امروز می شه کلی قسم خورد

تولدت عزیزم پراز ستاره بارون

پر از باد کنک و شوق ،پر از اینه و شمعدون

الهی که همیشه واسه تبریک امروز

بیان یه عالم عاشق ،بیاد هزار تا مهمون

گاهی..........

talotom — Thu, 21 Feb 2008 14:37:18 GMT

گاهی مسیر جاده به بن بست می رود

گاهی تمام حادثه از دست می رود

گاهی همان کسی که دم از عقل می زند

در راه هوشیاری خود مست می رود

گاهی غریبه ای که به سختی به دل نشست

وقتی که قلب خون شده بشکست، می رود

اول اگرچه با سخن از عشق آمده است

آخر، خلاف آنچه که گفته است می رود

وای از غرور تازه به دوران رسیده ای

وقتی میان طایفه ای پست میرود

هرچند مضحک است و پر از خنده های تلخ

بر ما هرآنچه لایقمان هست می رود...

خـــــــــــــــــــــداوندا

talotom — Mon, 11 Feb 2008 13:04:40 GMT

خداوندا

اگر روزی بشر گردی

ز حال ما خبر گردی

پشیمان می شوی از قصه ی خلقت

از این بودن از این بدعت

خداوندا

نمی دانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا

چه دشوار است

چه زجری میکشد آن کس که انسان است

و از احساس سرشار است

بگــــــــــــــذار

talotom — Thu, 31 Jan 2008 15:58:18 GMT

بگذارسپیده سر زند

چه باک که من بمیرم و شبنم فرو خشکد

و شبگیر خاموش شود و شباهنگ گنگ گردد

و مهتاب رنگ بازد و ستاره ی سحری بازگردد

و راه کهکشان بسته شود

بگذار سپیده سرزند و پروانه به سوی آفتاب پر کشد